Σύμφωνα με το Υπουργείο Ανάπτυξης διανύουμε τα «Έτη Καινοτομίας», όπως μέχρι το 2006 ζήσαμε τα «Έτη Ανταγωνιστικότητας». Ωραία… Και τι έχουμε κερδίσει από αυτό;
Όπως είναι γνωστό η Ελλάδα κατρακυλά διαρκώς στον πίνακα των χωρών με τις πιο ανταγωνιστικές οικονομίες. Αλλά και με την καινοτομία τι γίνεται;
Οι αριθμοί είναι αμείλικτοι: Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα, οι ελληνικές επιχειρήσεις συμμετέχουν μόλις με ένα 10% – 15% στις εθνικές δαπάνες για έρευνα και τεχνολογία, όταν στις άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης η συμμετοχή των επιχειρήσεων φτάνει στο 70 με 75%.
Αυτό σημαίνει ότι το χάσμα ανάμεσα στα προϊόντα που παράγει η χώρα μας και στα προϊόντα των εταίρων μας διαρκώς διευρύνεται. Και στο μέλλον, το χάσμα αυτό, διαγράφεται χαοτικό.
Για να συναισθανθούμε καλύτερα το μέγεθος του κινδύνου που εγκυμονεί μια τέτοια προοπτική, θα πρέπει να θυμηθούμε πως:
Όλοι οι οικονομολόγοι συμφωνούν πως η Ελλάδα, όπως και κάθε άλλη ανεπτυγμένη χώρα της Δύσης, αν συνεχίσει να στηρίζει την οικονομική της πρόοδο στους κλάδους εντάσεως εργασίας, θα βρεθεί αναπόφευκτα μπροστά σε μεγάλη πτώση της παραγωγής και αύξηση της ανεργίας. Και αυτό γιατί δεν θα μπορέσει ποτέ να ανταγωνιστεί τα αντίστοιχα προϊόντα που παράγονται σε χώρες χαμηλού εργατικού κόστους, ιδιαίτερα της Ασίας.
Από την άλλη, το να ανταγωνιστεί ευθέως τις μεγάλες και παραδοσιακές βιομηχανίες της Ευρώπης θα ήταν ένας άνισος αγώνας, καταδικασμένος σε αποτυχία.
ʼρα, το πεδίο που της μένει και στο οποίο μπορεί να δραστηριοποιηθεί, με μεγάλες πιθανότητες επιτυχίας, είναι η καινοτομία.
Για να έχει λοιπόν και κάποια μετρήσιμη αξία το «Έτος Καινοτομίας» θα πρέπει τόσο από την πλευρά της κυβέρνησης, όσο και από την πλευρά του ΣΕΒ, να καταβληθεί μια συντονισμένη προσπάθεια ώστε να κινητοποιηθούν οι ελληνικές επιχειρήσεις και να στραφούν στην καινοτομία, αξιοποιώντας και τα υπάρχοντα εθνικά και κοινοτικά κεφάλαια που είναι διαθέσιμα για τον σκοπό αυτό.
Με άλλα λόγια, κυβέρνηση και επιχειρηματίες οφείλουν να κάνουν πράξη αυτό που όλοι δηλώνουν σε κάθε ευκαιρία: Πως το κυρίαρχο ζητούμενο για την βελτίωση της ελληνικής οικονομίας είναι η σύνδεση της έρευνας με την παραγωγή, ώστε να πάψει η χώρα μας να παράγει προϊόντα χαμηλής ενσωμάτωσης καινοτομίας και άρα προϊόντα χαμηλής ανταγωνιστικότητας.
Βούλα Μουρτά
Ιούνιος 2009
